Jómfrúarferð Titanic

Snillan skrapp á Akureyri þarsíðustu helgi til að skoða litlu prinsessuna, sem enn gengur undir nafninu No Name, Bóluhjálmar, Blettatígurinn eða álíka skemmtilegt. Hún er allavegna dásamleg!!!
En allavegna á Ak. fann ég mér lítinn sætann Yaris, búin að gera dauðaleit hér í bænum, en ekki fundið neitt. Svo er það bara svo skemmtilegt við landsbyggðina að þar er allt svo einfalt. Labbaði inn á bílasöluna og þar beið krúttið eftir mér og ég skellti mér á kaggann. Fékk lyklana í hendurnar, steig upp í bílinn OG keyrði utan í annan bíl...hmmm veit ekki alveg hvernig ég átti öðruvísi að segja frá þessu en að bara buna því út úr mér í pjúra heiðarleika. Ég var sem sagt búin að vera Yaris eigandi í rúmar 30 sek þegar mér tekst að klessa krúttið. God damn. Skammaðist mín geðveikt, því ég var enn á bílaplaninu hjá Toyota, ekki einu sinni kominn út á veg.....Fyrsta hugsunin var að bara bruna í burtu...."vill ekki vera memm lengur" en minn vitri bróðir var með þannig ég gat ekki sýnt mína óábyrgu hlið. Labbaði inn á Toyota eins og 5 ára í framann með skottið á milli lappana. My God, þetta var neyðarlegt! Þeir voru svo ótrúlega almennilegir að þeir ætla að laga bílinn sjálfir sem ég fór utan í hjá þeim en minn....já þið þekkið hann á beyglunni :)
Spurning hvort einhver sé búin að hafa samband við Guiness heimsmetabókina????
Í fyrstu var þetta ekki fyndið, bara ekki neitt, langaði að leggjast í götuna, fara að grenja og bíða eftir að mamma kæmi og næði í mig. Ákvað frekar að hafa bjargráðin í lagi, fór og keypti mér risa bland í poka til að drekkja sorgum mínum og hringdi svo í Sonju og bað hana um að hlæja að mér. Held ég hafi samt ekki þurft að biðja hana um það því eins og sönn vinkona missti hún sig úr hlátri og ég gat farið að hlæja og keyrt brosandi á Yarisnum í bæinn.